Metody zapisu dźwięku, były ulepszane wraz z rozwojem technologii. Cyfrowy
format zapisu dźwięku niesie ze sobą duże wymagania jeśli chodzi o zasoby
pamięci dyskowej. Opracowano więc metody kompresji tego dźwięku, dzielące się
na stratne i bezstratne. Wybierając kodek należy kierować się wymaganiami
odnośnie jakości dźwięku, dopuszczalnych rozmiarów plik oraz mocy
obliczeniowej procesora. Różne kodeki mogą zostać zaaplikowane do różnych
projektów.
Jeśli chodzi o komputery PC, to obecnie, chyba najważniejsze, jest
wymaganie odnośnie jakości dźwięku. Przy obecnym rozwoju technologii,
wymagania odnośnie przestrzeni dyskowej lub mocy obliczeniowej procesora
wydają się mieć małe znaczenia. Rozmiar pliku zaczyna nabierać znaczenia przy
przesyłaniu go poprzez sieć Internet. W tym przypadku istotne jest również
powszechność danego kodeka (jeśli chcieć by się dzielić plikami audio).
Przenośne urządzenia odtwarzające dźwięk nie mogą niestety, ze względu na
swoje rozmiary mieć dużo pamięci i dużej mocy obliczeniowej. Należy w tym
przypadku wybrać kodek najlepiej przystosowany do możliwości sprzętu, przy
zachowaniu najwyższej jakości.
Obecnie najbardziej rozpowszechnionym standardem kompresji dźwięku jest
MP3. Wynika to z tego, że daje on dobry stosunek kompresji przy niezbyt dużym
obciążeniu procesora, zachowując niezłą jakość. Powszechność MP3 wynika
prawdopodobnie również z tego, że był on pierwszym kodekiem o tak dobrych
parametrach. Przyglądając się witrynom zajmującym się wymianą plików P2P,
można dojść do wniosku, że format MP3 jest powoli zastępowany przez formaty
dające lepszą jakość dźwięku przy tym samym bitrate (np. MPC) lub też nawet
przez bezstratne formaty kompresji dźwięku (FLAC, Monkey's Audio, WavPack).