Pierwszego zapisu dźwięku za pomocą urządzenia zwanego fonografem dokonał w
1877 r. Amerykanin Thomas Alva Edison. Drgająca membrana przechwytywała dźwięki
i przekazywała je na igłę żłobiącą spiralny rowek w obracającym się wałku
pokrytym metalową folią. Ponowne przejście igły wzdłuż wyrytych na wałku rowków
umożliwiało wprawienie w ruch innej membrany połączonej z tubą głosową.
Gramofon wyewoluował z fonografu i odziedziczył jego zasadę działania.
Nośnikiem informacji jest obracająca się płyta (typowo z prędkościami 33 1/3, 45
lub 78 obrotów na minutę, czasem 16 2/3) z wyżłobionym spiralnym rowkiem, w
którym prowadzona jest igła. Drgania igły przetworzone są we wkładce na impulsy
elektryczne. W nowych rozwiązaniach konstrukcyjnych zamiast igły stosuje się
promień lasera.
Do końca lat 80. płyty gramofonowe były popularnym nośnikiem muzyki;
zastąpione zostały płytami kompaktowymi. Mimo upływu lat i wprowadzenia na rynek wielu urządzeń cyfrowych, płyta
gramofonowa jest źródłem dźwięku przetworzonego w sposób analogowy, pozbawionego
metalicznego nalotu charakterystycznego dla technologii CD, znacznie gorszej
MiniDisc czy popularnego ostatnio MP3.
Prekursorem współczesnego magnetofonu było urządzenie wykorzystujące jako
nośnik stalowy drut. Konstruktorem pierwszego prototypu magnetofonu był Valdemar
Poulsen (1898) - swoje urządzenie nazwał telegrafonem. Pomimo spadku popularności magnetofony są dziś wciąż produkowane i
użytkowane, zarówno w wersjach przenośnych (walkman) jak i do zestawów HiFi.
Współczesne magnetofony HiFi najwyższej klasy przewyższają parametrami
odtwarzacze CD (przykładowo Nakamichi DR-10 potrafi na zwykłej taśmie
żelazowej przenieść 21 kHz).
Płyta kompaktowa została opracowana przez koncerny Sony i Philips pod koniec
lat 70., a jej premiera odbyła się w 1982. Jej pierwotnym zastosowaniem był
zapis dźwięku, adaptacja do innych zastosowań nastąpiła później.
CD-Audio jest standardem cyfrowego zapisu dźwięku na płycie kompaktowej,
wykorzystujący do tego celu kodowanie PCM o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz
i rozdzielczości 16 bitów na próbkę.
Płyta CD pozwala na zapis dwóch kanałów (stereo). Muzyka jest podzielona na
ścieżki, po których można przeskakiwać bez konieczności przewijania. Jeśli płyta
została zapisana w systemie Track-At-Once (TAO) między ścieżkami będzie
3-sekundowa przerwa, można to ominąć nagrywając płytę w systemie Disc-At-Once
(DAO). Dane zapisywane na dysku CD-Audio poddawane są kodowaniu CIRC, służącemu do
korekcji błędów, a następnie kodowaniu kanałowemu EFM, zwiększającemu upakowanie
danych.
Płyta CD Audio zawiera standardowo 74 minuty nagrania podzielonego na
maksymalnie 99 części. Przy największym dopuszczalnym zwężeniu rowka (1,497 μm)
długość nagrania można zwiększyć do 79 minut i 40 sekund (przy przekroczeniu
standardów - nawet do 90 albo 99 minut, przy czym takie płyty powodują dużo
problemów z odczytem, szczególnie w starszych odtwarzaczach). Płyty CD Audio charakteryzują się dosyć wysoką jakością dźwięku, a przy tym
są stosunkowo odporne na zabrudzenia (kurz, odciski palców) i zarysowania.