Musepack (MPC) - format stratnej kompresji dźwięku, bazujący na
algorytmach MPEG Layer-2 (MP2), jednakże znacznie w stosunku do nich
rozbudowany. Format został zaprojektowany tak, by dawać dźwięk nierozróżnialny
od oryginału przy standardowych ustawieniach (tzw. przezroczystość, ang.
transparency), co osiąga przy przepływności (bitrate) niższej niż inne
popularne kodeki (jak np. MP3). Algorytm zaprojektowano tak, aby przechowywał
jak najwięcej informacji, dlatego najlepiej sprawdza się dla wysokich
przepływności (od 140 kbit/s wzwyż), natomiast dla przepływności poniżej 112
kbit/s jakość dźwięku w tym formacie gwałtownie spada. Wzorcowa implementacja
Musepack jest szybsza niż większość popularnych kodeków dźwięku.
Prace nad MPC rozpoczął w 1997 Andree Buschmann, a w tej chwili rozwija go
Frank Klemm.
Pliki w formacie Musepack mają zwykle rozszerzenie .mpc lub
(rzadziej) .mpp bądź .mp+. Zazwyczaj tagi w plikach MPC
zapisywane są metodą APEv2.
Charakterystyka formatu
Zalety
- do niedawna jeszcze (2004) uważany za najlepszy stratny kodek przy
średnich i wyższych przepływnościach (od 128 kbit/s wzwyż). Obecnie (2006)
konkurencyjne formaty (Vorbis,
AAC) potrafią już
osiągać równie dobre rezultaty.
- zapewnia bardzo szybką kompresję i dekompresję
- w zamierzeniu już standardowe ustawienie (preset --standard) ma
zapewniać tzw. przezroczystość
- standard otwarty
Wady
- nieobsługiwany w standardzie w przenośnych odtwarzaczach (co staje się
możliwe w niektórych odtwarzaczach po instalacji alternatywnego systemu o
nazwie
Rockbox)
- brak wsparcia dla dźwięku wielokanałowego (tylko mono/stereo)
- niedoskonałe przeszukiwanie (w wersji 1.16 błąd naprawiono)
- brak możliwości przesyłu strumieniowego
- ograniczenie częstotliwości próbkowania do 48 kHz
Linki:
Oficjalna strona Musepack